Λίγα λόγια για την προβολή της Δευτέρας (rear window)

  Μέσα από την ταινία αναδύεται η κριτική και επικριτική ενίοτε διάθεση του Χίτσκοκ απέναντι στον τύπο αυτό του ανθρώπου που διαμορφώνεται σ'ένα σύγχρονό (του) αστικό κέντρο. Το άτομο με όλες του τις προκαταλήψεις, τις φοβίες, την παθητικότητα, τις σχέσεις που αναπτύσσει με τους γύρω του, όλα αποτελούν ένα πρόσφορο πεδίο κριτικής.

  Όλη η δράση εκτυλίσσεται σε κάποια γειτονιά μιας μεγαλούπολης. O Jeff μετά από ένα ατύχημα μένει καθηλωμένος στο διαμέρισμά του, όπου απορροφάται παρακολουθώντας τις ζωές των γειτόνων του. Δίνεται η αίσθηση πως η ζωή αντιμετωπίζεται σαν θέαμα, με τον Τζεφ να αποτελεί το κοινό, τον παθητικό δέκτη που ενώ διψά για δράση νιώθει ανίκανος να επέμβει με κάποιο τρόπο στην πραγματικότητα, και η γειτονιά αποτελεί την οθόνη όπου εκτυλίσσεται η ζωή.

Ακόμα και η γειτονιά όμως δεν αποτελεί ένα οργανικό σύνολο ανθρώπων που αλληλεπιδρούν και αλληλοεπηρεάζονται. Ο καθένας είναι εντελώς διαχωρισμένος και αποκομμένος απ'τους άλλους. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για γειτονιά αλλά για ανθρώπους που ζούν σε μια τοπική εγγύτητα. Η συμπεριφορά του Τζεφ είναι η πιο ηχηρή έκφραση αυτής της αποκόλλησης.

  Ένα ακόμη θέμα για προβληματισμό επανέρχεται μέσα από τη σχέση του Τζεφ με τη Λιζα. Στην ουσία, τίθεται υπό αμφισβήτηση η ανδροκεντρική αντίληψη ότι ο γάμος είναι για τον άντρα μια παγίδα σ'ένα κόσμο επιπολαιότητας. Τη στιγμή που ο Τζεφ αντιλαμβάνεται ότι η Λιζα δεν μπορεί να ανταποκριθεί σαν σύζυγος στις απαιτήσεις της ζωής του, παρουσιάζεται σαν έφηβος εθισμένος στις συγκινήσεις, ενώ εκείνη ως ενήλικη προσπαθώντας να βρει μια μέση λύση...

Για το ευτοπικό διήμερο

Στις 23 και 24 Οκτώβρη, το περιοδικό Ευτοπία και η ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών διοργανώνουν διήμερο με τίτλο "Μια κοινωνία μέσα στην κοινωνία". Το διήμερο θα γίνει στη Νομική σχολή.

Ακολουθεί κείμενο που μας στάλθηκε:

Σκοπός του διημέρου είναι η διερεύνηση των τρόπων με των οποίων σήμερα ο κοινωνικοαπελευθερωτικός λόγος και πράξη μπορούν να έχουν ένα τέτοιο κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο, ώστε να αποτελούν μία ουσιαστικά επιδρώσα παράμετρο στις συνθήκες του σύγχρονου κοινωνικού ανταγωνισμού. Αν το πολιτικό σε κάνει να βλέπεις μπροστά, το κοινωνικό σε κάνει να προχωράς. Η σύνδεσή τους ασφαλώς οφείλει να είναι διαρκής, ώστε η διελκυστίνδα μεταξύ μιας γενικόλογης επαναστατικής φρασεολογίας και ενός άνευρου εναλλακτισμού να μην αντικαθιστά την παρουσία και δράση ενός πραγματικού ανταγωνιστικού κινήματος.

Το θέμα της πρώτης μέρας είναι ταυτόσημο με τον τίτλο του διημέρου. Βασικός ομιλητής είναι ο σύντροφος Andrea Papi. O Andrea Papi έχει συχνή παρουσία με κείμενά του στις σελίδες των ιταλικών περιοδικών Rivista Anarchica και Libertaria, ενώ ορισμένα από αυτά έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις της Ελευθεριακής Κουλτούρας, το περιοδικό Μαύρο Πιπέρι και την Ευτοπία. Ουσιαστικά, σ΄ αυτήν την πρώτη μέρα, το ζητούμενο είναι οι τρόποι παρέμβασης των αναρχικών-ελευθεριακών στο κοινωνικό για τη γείωση του ελευθεριακού προτάγματος στους κοινωνικούς τόπους. Η επίθεση που δεχόμαστε με αφορμή την οικονομική κρίση καθιστά το πεδίο του κοινωνικού όλο και πιο κομβικό ως προς την διαμόρφωση ενός άλλου δρόμου, πλήρως αντίθετου από εκείνον της καπιταλιστικής ολοκληρωτικής βαρβαρότητας.

Το θέμα της δεύτερης μέρας είναι "η τοπικότητα, οι κοινωνικοί αγώνες και το ελευθεριακό πρόταγμα σήμερα". Η εισήγηση σ΄ αυτήν τη συζήτηση θα γίνει από την ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών. Η σύνδεση των παραπάνω εννοιών δεν μπορεί παρά να γίνεται στη σφαίρα του πολιτικού. Είναι συνεπώς τα δρώντα πολιτικά υποκείμενα εκείνα που οφείλουν να προσδιορίσουν την αξία, τη σχέση και την αλληλοσύνδεσή τους.

Σήμερα, οφείλουμε να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας επιχειρώντας να βρισκόμαστε με καλύτερους όρους στις αντιστάσεις που θα αναφανούν ή να αναδείξουμε νέες ουσιαστικές αντιστάσεις. Ζητούμενο όμως οφείλει να είναι η σαφήνεια και ενδυνάμωση του πολιτικού λόγου στο σήμερα να προκύπτει μέσα από την πραγματική αντιμετώπιση των μείζονων ζητημάτων που έχουν ανακύψει και τον καλύτερο δυνατό συντονισμό των δυνάμεων που ομονοούν.

περιοδικό Ευτοπία - ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

Μικροφωνική και πορεία αλληλεγγύης στις φυλακές Κορυδαλλού

Στις 14/10/2010 οι 6 αγωνιστές που βρίσκονται προφυλακισμένοι για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα καλούνται από το συμβούλιο εφετών όπου θα αποφασιστεί η παράταση ή μη της προφυλάκισής τους λόγω της συμπλήρωσης του 6μήνου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους Κ. Γουρνά, Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον Ε.Α.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ στους Χ. Κορτέση, Σ. Νικητόπουλο, Β. Σταθόπουλο οι οποίοι αρνούνται τις κατηγορίες και διώκονται για τις συντροφικές τους σχέσεις και την πολιτική τους δράση.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στην πλατεία Μοναστηρακίου Σάββατο 16/10/2010 12:00 μ.μ

ΠΟΡΕΙΑ στις φυλακές Κορυδαλλού Τρίτη 19/10/2010
(προσυγκέντρωση: πλατεία Ελευθερίας 18.00)

Συνέλευση Αλληλεγγύης

PERSEPOLIS

ΔΕΥΤΈΡΑ 18/10 στις 20.30

προβολή ταινίας: Persepolis

Ένα γλαφυρό κινηματογραφικό ταξίδι στην ιστορία και την πολιτική κατάσταση του Ιράν μέσα από την αυτοβιογραφική αφήγηση της Μαρζάν Σατραπί, που ήταν 8 ετών όταν η Ισλαμική επανάσταση άλλαξε στο έπακρο την Τεχεράνη, την πόλη στην οποία γεννήθηκε.

animation, παραγωγή του 2007

από την ομάδα προβολών

Ρεμπέτικη βραδιά!

Η διασκέδαση όπως την εννοούμε εμείς!

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες

ενάντια στον αποκλεισμό, το ρατσισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό

για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, καταπίεση, εκμετάλλευση και ρατσισμό

Τοπική Αυτοδιοίκηση ή "Τοπική" Γιγάντια Διοίκηση;

Πρόσφατα ενημερωθήκαμε για την "Ανοιχτή Συνέλευση από ΧΩΡΙΑ ΒΔ Κρήτης"  και αναδημοσιεύουμε με χαρά το κείμενο για τις επερχόμενες εκλογές.

Οι δημοτικές εκλογές, στις οποίες σε λίγες μέρες καλούμαστε να λάβουμε μέρος ως “ενεργοί πολίτες” μοιάζουν πλέον σαν ένα κακόγουστο αστείο, αν αναλογιστεί κανείς την ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και την αναγκαιότητα που οδήγησε τους ανθρώπους να την υπερασπιστούν ανά τους αιώνες με πάθος. Από το 1871, με τη γένεση της κοινοτικής αυτονομίας από το λαό του Παρισιού, προβλεπόταν κατηγορηματικά ότι η κομμούνα (η κοινότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονταν ισότιμα και αμεσοδημοκρατικά) έπρεπε να αποτελεί πολιτικό σχήμα ακόμα και για το πιο απομακρυσμένο χωριό, ενώ για τους “δημόσιους λειτουργούς” υπήρχε απόλυτη αιρετότητα και ανακλητότητα, εάν δεν ενεργούσαν για το συμφέρον του λαού. Δυστυχώς 140 χρόνια μετά ο συγκεντρωτισμός της διοίκησης έχει πνίξει κάθε πρωτοβουλία για ισομερή συμμετοχή των δημοτών ακόμα και στα τοπικά ζητήματα.

Οι δήμοι ήδη με την εφαρμογή του Καποδίστρια και περισσότερο τώρα με τον Καλλικράτη μετατρέπονται σε υπερμεγέθεις σχηματισμούς δίχως γεωμορφολογική, οικονομική και λειτουργική συνοχή. Παράλληλα, όποια ψήγματα αμεσοδημοκρατικών δυνατοτήτων μπορεί να υπήρχαν στις παλιές κοινότητες έχουν πλέον ισοπεδωθεί λόγω των αποστάσεων που επιβάλλονται από τα μεγάλα μεγέθη, καθώς και από το συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας.

Κατά την προσφιλή τους τακτική οι κυρίαρχοι αλλοιώνουν το νόημα των εννοιών για να αποπροσανατολίσουν. Έτσι και με την έννοια της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, που αν και συνδέθηκε με αλλαγές και υποτιθέμενες βελτιώσεις των συνθηκών διαβίωσης και διαδικασίες πολιτικής συμμετοχής του λαού στα κοινά, στην ουσία οδηγεί σε ακριβώς το αντίθετο.

Στα πλαίσια λοιπόν του οικονομικού εξορθολογισμού των δήμων και του κυνηγιού πόρων οι νέες αυτοδιοικητικές δομές στρέφονται ενάντια σε αυτούς που θα 'πρεπε να υπηρετούν. Έτσι οι δημότες πέρα από την ήδη δυσβάσταχτη κεντρική φορολογία θα έρθουν να ξαναφορολογηθούν από τους δήμους-εισπράχτορες για υπηρεσίες (π.χ. ανέγερση σχολικών κτιρίων, πρόνοια, δημόσια υγεία) που μέχρι τώρα ήταν κεκτημένες κοινωνικές παροχές. Ιδιαίτερα στην ύπαιθρο και στους πιο φτωχούς δήμους η κατάσταση αναμένεται να οδηγήσει σε οικονομικό μαρασμό, ερήμωση και σε αρκετές περιπτώσεις σε ενδο- ή δια-δημοτικές διαμάχες μεταξύ των κοινοτικών διαμερισμάτων για τον έλεγχο των φυσικών πόρων (π.χ. νερό).

Κατ' αυτόν τον τρόπο τα παλιά συνθήματα της προηγούμενης γενιάς ριζοσπαστών επαναστατών για «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» και «γη και ελευθερία» στις μέρες μας επικαιροποιούνται αποκτώντας ένα νέο περιεχόμενο αγώνων. Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, η συνθήκη που προβάλλεται ως μονόδρομος από το καθεστώς και τα προσκείμενα σε αυτό ΜΜΕ, την οποία το ίδιο το σύστημα δημιούργησε φέρνοντας το ΔΝΤ, μας στερεί κοινωνικές κατακτήσεις αιώνων, οδηγώντας χιλιάδες ανέργους στην εξαθλίωση και διώχνοντας λόγω φτώχειας πολλούς από μας από τα χωράφια μας.

Αυτή η νέα πραγματικότητα μπορεί να σηματοδοτήσει την αφετηρία ακόμα και της ανατροπής της καθιερωμένης μορφής κοινωνικής οργάνωσης. Πριν οδηγηθούμε στο απόλυτο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο, είναι καιρός να αυτοοργανωθούμε αμφισβητώντας τις εκ των άνω επιβεβλημένες δομές καταπίεσης έτσι ώστε να κερδίσουμε τη χαμένη μας δύναμη. Αυτή τη δύναμη που πηγάζει από τα κάτω, από την αδιαμεσολάβητη πρόσωπο με πρόσωπο δημοκρατία, που τόσο φοβούνται οι σύγχρονοι φύλαρχοι-δήμαρχοι, αυτήν που στοχεύει στην ελευθεριακή αυτοθέσμιση της κοινωνίας. 
  

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ AΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ

Ανοιχτή Συνέλευση από ΧΩΡΙΑ ΒΔ Κρήτης

ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ Νο 3 – Είμαστε όλοι «τρομοκράτες»

Την περασμένη Πέμπτη, η κυβέρνηση Παπανδρέου ψήφισε στη Βουλή –με συνοπτικές διαδικασίες– τη μετατροπή σε κακούργημα που επισύρει βαρύτατες ποινές (τουλάχιστον τρία χρόνια φυλάκισης και σε περίπτωση υποτροπής κάθειρξη) της μη συμμόρφωσης σε διαταγή επίταξης (πολιτική επιστράτευση), προκειμένου να αντιμετωπίσει την απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών, που συνεχίζεται και μετά την ψήφιση του νόμου που τους πλήττει βαρύτατα. Για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, κοινοβουλευτική κυβέρνηση νομοθετεί στα πρότυπα της χούντας.

Η ίδια κυβέρνηση, μες στο κατακαλόκαιρο (26 Αυγούστου), σε μια μόνο συνεδρίαση θερινού τμήματος της Βουλής, στην οποία όλοι βιάζονταν να τελειώσουν, ψήφισε τη δεύτερη κατά σειρά τροποποίηση του τρομονόμου του 2001 (η πρώτη τροποποίηση έγινε από την κυβέρνηση Καραμανλή το 2004), διευρύνοντας το πεδίο εφαρμογής του έτσι που να πιάνει ακόμα και τυχαία συλληφθέντες διαδηλωτές σε μια διαδήλωση που υπήρξε σύγκρουση με την αστυνομία.

Και οι δυο αυτές νομοθετικές πρωτοβουλίες συνδέονται στενά μεταξύ τους. Αποτελούν κινήσεις θωράκισης του κατασταλτικού οπλοστασίου του κράτους ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό». Αποτελούν προετοιμασία μπροστά στις κοινωνικές εκρήξεις που ωριμάζουν, ως απάντηση στη βάρβαρη πολιτική που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση, για λογαριασμό του κεφαλαίου και υπό τη στενή εποπτεία και υπαγόρευση της τρόικας ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ. Επιβεβαιώνεται έτσι αυτό που έχει επισημάνει η ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ότι τα όρια ανάμεσα στη μαχητική δράση του κοινωνικού κινήματος και στη δράση των οργανώσεων που στην τακτική τους χρησιμοποιούν και τα μέσα της ένοπλης επαναστατικής βίας είναι ρευστά. Για το κεφάλαιο και το κράτος του όσοι αντιστέκονται στη σύγχρονη κοινωνική και εργασιακή βαρβαρότητα ανήκουν στο στρατόπεδο του «εσωτερικού εχθρού», που πρέπει να παταχθεί με το πιο άγρια μέσα, με κουρέλιασμα ακόμα και των πιο στοιχειωδών εγγυήσεων της αστικής δημοκρατίας, οι οποίες άλλωστε είχαν πάντοτε σχετικό χαρακτήρα.

Πρόσχημα για τη «βελτίωση» του τρομονόμου υπήρξε η κύρωση της σύμβασης του Παλέρμο του ΟΗΕ, που υπό το πρόσχημα της αντιμετώπισης του λεγόμενου οργανωμένου εγκλήματος, εισήγαγε την έννοια της «τρομοκρατίας» και την όρισε ως βασικό εχθρό του σύγχρονου κόσμου. Μια σύμβαση που, αν και πέρασαν 10 χρόνια (ψηφίστηκε το 2000), καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν έπαιρνε την ευθύνη της κύρωσής της.

Όμως, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν αρκέστηκε μόνο στην κύρωση της σύμβασης του Παλέρμο. Κατά παράβαση της πάγιας κοινοβουλευτικής πρακτικής που θέλει τις διεθνείς συμβάσεις να κυρώνονται με ένα αυτοτελές νομοσχέδιο, με ένα ή δύο το πολύ άρθρα, εισήγαγε και ένα δεύτερο τμήμα, στο οποίο κάνει σοβαρές τροποποιήσεις στην ποινική νομοθεσία και ιδιαίτερα στη λεγόμενη «αντιτρομοκρατική». Έκανε πιο κατασταλτικό, πιο εφιαλτικό τον τρομονόμο, χωρίς να προηγηθεί καμιά δημόσια συζήτηση, χωρίς καν να προηγηθούν ακροάσεις φορέων, όπως θα γινόταν υπό κανονικές κοινοβουλευτικές συνθήκες. Το νέο τερατούργημα ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Καταψήφισαν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΑΡΙ και ΛΑΟΣ (που συμφωνούσε στα πάντα, αλλά ήθελε πιο σκληρό πλαίσιο καταστολής για τους μετανάστες).

Οι τροποποιήσεις στον τρομονόμο είναι οι εξής:

1. Ενώ έως τώρα τιμωρούνταν «όποιος συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε δομημένη και με διαρκή δράση ομάδα από τρία ή περισσότερα πρόσωπα (οργάνωση) και επιδιώκει τη διάπραξη περισσότερων κακουργημάτων», το «και» αντικαταστάθηκε με «που». Έτσι, εξαλείφεται το υποκειμενικό στοιχείο του δόλου και αντικαθίσταται με το αντικειμενικό συλλογικό στοιχείο. Είναι αδιάφορο αν ο κατηγορούμενος ήθελε να διαπράξει ή διέπραξε κακουργήματα. Αρκεί που το ήθελε η οργάνωση. Το ελληνικό σύστημα δικαίου δεν περιλάμβανε μέχρι τώρα τον αντικειμενικό δόλο. Πλέον, στο όνομα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας», εισάγεται και αυτός, κατ’ αντιγραφήν της ναζιστικής αρχής της συλλογικής ευθύνης.

2. Ως «τρομοκρατική» οργάνωση ορίζεται πλέον και αυτή που συγκροτείται για να διαπράξει πλημμελήματα (π.χ. παρακώλυση συγκοινωνιών, διακεκριμένη φθορά κ.ά.). Έτσι, οι συλληφθέντες μιας μαχητικής πορείας, στους οποίους κατά κανόνα αποδίδονται τέτοια αδικήματα, μπορούν κάλλιστα να δικαστούν ως «τρομοκράτες». Απλώς, τους επιφυλάσσεται μικρότερη ποινή σε σχέση με όσους διαπράττουν κακουργήματα. Το ίδιο ισχύει και για όποιον κατηγορηθεί ότι «διευθύνει» τέτοια ομάδα. Δικάζεται κι αυτός σαν «αρχηγός», αλλά με μειωμένη ποινή (ο «διευθύνων» ομάδα που συστάθηκε για να διαπράξει κακουργήματα τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον 10 ετών).

3. Ο κύκλος των μελών μιας οργάνωσης διευρύνεται και με τους… συμπαθούντες, οι οποίοι παρέχουν «κάθε είδος περιουσιακά στοιχεία, υλικά ή άυλα, κινητά ή ακίνητα ή κάθε είδους χρηματοοικονομικά μέσα». Η ποινή και γι’ αυτούς είναι κάθειρξη μέχρι 10 χρόνια. Μπορούμε να φανταστούμε πόσο διευρύνεται ο κύκλος και πόση αυθαιρεσία χωράει εν προκειμένω, αν αναλογιστούμε ότι «τρομοκρατικές» έχουν χαρακτηριστεί όλες οι εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις (π.χ. οι οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης), υπέρ των οποίων αναπτύσσονται κινήσεις αλληλεγγύης. Συλλογή τροφίμων ή ρούχων για την Παλαιστίνη μπορεί να χαρακτηριστεί παροχή υλικής βοήθειας στην «τρομοκρατία»! Μάλιστα, ο νέος νόμος διευκρινίζει ρητά ότι αυτή η κατηγορία απευθύνεται «ανεξάρτητα από τη διάπραξη οποιουδήποτε εγκλήματος από τα αναγραφόμενα στην παρ. 1»!

4. Εισάγεται πλέον, δίπλα στη συμμετοχή σε «δομημένη οργάνωση», το αδίκημα της απειλής: «Όποιος απειλεί σοβαρά με την τέλεση του κατά την παρ. 1 εγκλήματος και έτσι προκαλεί τρόμο τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών». Τα όρια της αυθαιρεσίας εκτείνονται πλέον στο άπειρο, καθώς ευθέως διώκεται το φρόνημα.

5. «Ασορτί» με τις προηγούμενες τροποποιήσεις του τρομονόμου και για να κατοχυρωθεί καλύτερα η διεύρυνση του κύκλου των «υπόπτων», έρχεται η κατάργηση της διάταξης που έλεγε ότι «δεν συνιστά τρομοκρατική πράξη… η τέλεση ενός ή περισσότερων από τα εγκλήματα των προηγούμενων παραγράφων, αν εκδηλώνεται ως προσπάθεια εγκαθίδρυσης δημοκρατικού πολιτεύματος ή διαφύλαξης ή αποκατάστασης αυτού ή ως δράση υπέρ της ελευθερίας… ή αποσκοπεί στην άσκηση θεμελιώδους ατομικής, πολιτικής ή συνδικαλιστικής ελευθερίας ή άλλου δικαιώματος». Ουδείς μπορεί να επικαλεστεί ότι έστησε ένα οδόφραγμα ή προχώρησε σε κατάληψη ενός δημόσιου κτιρίου ή χρησιμοποίησε έναν κάδο σκουπιδιών για να προστατευθεί από την επέλαση των ΜΑΤ, ασκώντας τα συνδικαλιστικά του δικαιώματα. Η κατηγορία της «τρομοκρατίας» είναι δεδομένη για όσους και όσες συλληφθούν να αγωνίζονται με τα πιο συνήθη μέσα που χρησιμοποιεί το κοινωνικό κίνημα.

6. Τέλος, για τη διευκόλυνση της ρουφιανιάς και των στημένων κατηγορητηρίων, καταργήθηκε η υποχρέωση του δικαστηρίου να αποκαλύπτει το όνομα του «ανώνυμου» μάρτυρα, αν το ζητήσει κάποιος από τους διάδικους. Πλέον, το δικαστήριο θα αποφαίνεται, «αιτιολογημένα», αν θα αποκαλύψει το όνομα ή όχι. Και βέβαια, ξέρουμε πολύ καλά ποιες θα είναι οι αποφάσεις των διατεταγμένων δικαστηρίων, που ενεργούν δίκην έκτακτων στρατοδικείων.

Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι η κύρωση της σύμβασης του Παλέρμο προδικάζει τη λήψη και άλλων κατασταλτικών μέτρων, όπως π.χ. η σκλήρυνση του καθεστώτος κράτησης των καταδικασθέντων για «τρομοκρατία». Για παράδειγμα, το άρθρο 11 παρ. 4 της σύμβασης προβλέπει διαφορετικό καθεστώς για την προσωρινή ή υφ’ όρον απόλυση καταδικασθέντων για τέτοια αδικήματα. Αναφέρει: «Κάθε κράτος μέρος διασφαλίζει ότι τα δικαστήριά του ή άλλες αρμόδιες αρχές λαμβάνουν υπόψη τη βαρύτητα των αδικημάτων που καλύπτονται από τη Σύμβαση αυτή, όταν εξετάζουν το ενδεχόμενο προσωρινής ή υφ’ όρον απόλυσης προσώπων, που έχουν καταδικαστεί για τέτοια αδικήματα». Οι πληροφορίες ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζει τροποποίηση του Σωφρονιστικού Κώδικα, με κατηγοριοποίηση των κρατούμενων και διαφορετική μεταχείριση των καταδικασμένων για «τρομοκρατία» στα ζητήματα των αδειών και της υφ’ όρον απόλυσης κάθε άλλο παρά αβάσιμες είναι.

Να καταργηθούν οι τρομονόμοι

Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους

ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ 4 ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ SUPER MARKET ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ

Μετά από σχετική ενημέρωση που έγινε για την υπόθεση των 4 διωκόμενων για απαλλοτρίωση σούπερ-μάρκετ στη Λάρισα (2009) και εν όψει της δίκης αναδημοσιεύουμε τη σχετική επιστολή τους.

 

Διωκόμαστε επειδή αγωνιζόμαστε.

Σε μια πόλη όπως η Λάρισα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις ελληνικές μητροπόλεις στην αλλοτρίωση των κοινωνικών σχέσεων και των ταξικών διαχωρισμών, η στοχοποίηση και η ποινικοποίηση όσων προσπαθούν να διαταράξουν την κανονικότητα του κάμπου δημιουργώντας νησίδες αυτοοργάνωσης και ελευθερίας, ήταν θέμα χρόνου.
Το χώρο και το χρόνο δε τον επιλέξαμε εμείς. Αυτό που επιλέξαμε όμως και που αποτελεί συνειδητή επιλογή μας είναι να αγωνιζόμαστε όπου και αν βρεθούμε. Το ότι γνωρίζουμε πως σε μια κλειστή κοινωνία η στοχοποίηση μας ήταν αναπόφευκτη, δε μας εμπόδισε να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε. Εδώ και 4 χρόνια έχουμε συμμετάσχει σε καταλήψεις-πορείες-απεργίες στη Λάρισα και σε οποιοδήποτε άλλο κινηματικό γεγονός, με αποκορύφωμα της κινηματικής μας δράσης την κατάληψη του κτιρίου του Ι.Κ.Α και μετά την κατεδάφιση του, τη δημιουργία του στεκιού στο χώρο της Ιατρικής σχολής.
Καθώς η φωνή της αντεξουσίας, της αναρχίας και της ελευθερίας αρχίζουν να δυναμώνουν στη πόλη και κυρίως μετά την εξέγερση του δεκέμβρη η καταστολή εντάθηκε. Από αναίτιες προσαγωγές συντρόφων, πεσίματα σε συγκεντρώσεις αλληλεγγύης, έξω από τα δικαστήρια η παρέμβαση της ασφάλειας όπως χώρους εργασίας πολλών συντρόφων, με αποτέλεσμα την απόλυση τους, έως φασιστικές επιθέσεις με μαχαίρια συνθέτουν το σκηνικό τρομοκρατίας.
Στις 11/02/2009 πραγματοποιήθηκε απαλλοτρίωση στο super market Γαλαξίας. Στη συνέχεια τα προϊόντα μοιράστηκαν στη λαϊκή. Μεγάλη δύναμη της αστυνομίας κατέφθασε στο χώρο και επειδή απέτυχε να πιάσει τους δράστες επ’ αυτοφώρω, άρχισε ένα κυνήγι μαγισσών στα γύρω στενά. Στην ουσία η αστυνομία βρήκε την ευκαιρία που περίμενε. Ζητάδες συνέλαβαν δυο από εμάς που έτυχε να βρισκόμαστε εκεί γύρω μόνο και μόνο, όπως ομολογούν και στις καταθέσεις τους, επειδή μας θυμόντουσαν από τις πρόσφατες πορείες στη πόλη, ενώ ασφαλίτες συνέλαβαν άλλες 2 κοπέλες που περίμεναν το αστικό λεωφορείο για να πάνε στο ΤΕΙ! Μείναμε και οι τέσσερις ένα βράδυ στα κρατητήρια της ασφάλειας και την επόμενη μέρα το μεσημέρι απολογηθήκαμε στον ανακριτή με την κατηγορία της ληστρικης κλοπής κατά συναυτουργία που τιμωρείται με κάθειρξη από 5-20 χρόνια! Θεωρούμαστε κατηγορούμενοι για κακουργήματα χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο.
Η δίκη μας θα γίνει στο τριμελές εφετείο κακουργημάτων στη Λάρισα την 1η Δεκέμβρη στις 9:00 πμ. Οι αγωνιστές δεν τρομοκρατούνται. Σε μία εποχή που επιχειρείται να ποινικοποιηθεί ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος, που διώκονται άνθρωποι οι οποίοι οραματίζονται έναν κόσμο χωρίς εξουσία και εκμετάλλευση.

Η αλληλεγγύη αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο που έχουμε στα χέρια μας.
Οι συνειδήσεις δεν ποινικοποιούνται!
1 Δεκέμβρη όλοι στα δικαστήρια!

Το πειραμα

Προβολη ταινιας Δευτερα 04/10/2010 και ωρα 8,30 μμ

Όπως πολλά πράγματα, ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι στο όνομα της επιστήμης. Είκοσι άντρες. Δύο εβδομάδες. Με αντάλλαγμα δύο χιλιάδες δολάρια. Σκοπός, η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς στο περιβάλλον μιας φυλακής. Οκτώ άντρες γίνονται οι "φύλακες" και οι υπόλοιποι δώδεκα παίρνουν τη θέση των κρατουμένων, μέσα σε πραγματικά κελιά. Οι τελευταίοι πρέπει να πειθαρχήσουν σε μια σειρά κανόνων και οι πρώτοι να επιβάλλουν την τάξη, όπως ακριβώς θα έπρεπε αν ήταν πραγματικοί φυλακισμένοι. Σιγά σιγά, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο "πείραμα" και την πραγματικότητα σβήνει και τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο.


Στο τελος θα προβληθει και μισαωρο ντοκυμαντερ που δειχνει τις πραγματικες συνθηκες του πειραματος του Stanford University.

Η ταινία Das Experiment βασίζεται σε ένα πραγματικό αντίστοιχο πείραμα, το 'stanford Prison Experiment, που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ το 1971 - πολύ πριν το Big Brother. Η ταινία έκοψε περισσότερα από 1.500.000 εκατ. Εισιτήρια στη Γερμανία ενώ απέσπασε και το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ.Το πραγματικό πείραμα, λοιπόν, διεκόπη εσπευσμένα έξι μόλις μέρες μετά την έναρξή του, καθώς οι συμμετέχοντες μπήκαν «στο πετσί του ρόλου τους» και ανέπτυξαν σχέσεις ανταγωνισμού και αντιπαράθεσης σε βαθμό τέτοιο που η συνέχιση της διαδικασίας πιθανόν να οδηγούσε σε ακραίες και επικίνδυνες καταστάσεις. Οι «φύλακες» επέδειξαν απολυταρχικές συμπεριφορές υιοθετώντας αναίμακτες μεν, αλλά αυθαίρετες μεθόδους, με σκοπό την επιβολή τους στους «κρατουμένους». Οι τελευταίοι αναπόφευκτα αντέδρασαν έντονα οργανώνοντας ακόμα και εξέγερση! Ήταν πλέον φανερό πως όλοι οι συμμετέχοντες υφίσταντο μεγάλη ψυχολογική πίεση . Προ του φάσματος, λοιπόν, περαιτέρω εκτράχυνσης της καταστάσεως, ο Φίλιπ Ζιμπάρντο και το επιτελείο του προέβησαν στην άμεση διακοπή του πειράματος. Στη μεγάλη οθόνη, ωστόσο, όχι μόνο δε διεκόπη η διαδικασία, αλλά κατέληξε σε ανθρωποκτονίες και βιασμούς! «Αυτό πουλάει», εννοεί κοντολογίς ο Αμερικανός ψυχολόγος, όταν σήμερα κάνει λόγο για «επονείδιστη εκμετάλλευση της έρευνας, με καθαρά εμπορικούς σκοπούς». Για μια ακόμη φορά, η επιστήμη είχε θυσιαστεί στο βωμό του θεάματος και του κέρδους. 

Χωρίς χαρτιά, χωρίς σύνορα...

Kείμενο του Raoul Vaneigem για το NoBorder Camp [Βρυξέλλες]

Χωρίς χαρτιά, χωρίς σύνορα

 

Κάποτε, ο αναρχικός Albert Libertad, που είχε προαισθανθεί την ανάπτυξη της καφκικής γραφειοκρατίας και της δικτατορίας των χαρτογιακάδων, κάλεσε τους πολίτες να κάψουν τα χαρτιά με τα στοιχεία τους και να ξαναγίνουν άνθρωποι, αρνούμενοι να υποβιβαστούν σε αριθμούς αρχειοθετημένους στα κρατικά ευρετήρια και τη στατιστική των σκλάβων.

Σήμερα η ύπαρξή μας στοιχειώνεται σε τέτοιο βαθμό από τους αριθμούς που καταγράφουν τις τραπεζικές πληρωμές, τους μισθούς, την κοινωνική ασφάλιση, τα επιδόματα ανεργίας και τις συντάξεις ώστε το να ζει κανείς χωρίς χαρτιά φαντάζει τόσο ανέφικτο όσο και η προτροπή του Libertad να τελειώνουμε με το υποτιμητικό μαρκάρισμα του κοινωνικού κοπαδιού.

Έτσι, βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με μια συνθήκη διττή και παράδοξη: Από τη μια ο καθένας, ασχέτως εθνικότητας, κοινωνικής θέσης ή προσωπικότητας, πρέπει να επωφελείται του δικαιώματος της πρόσβασης στη γραφειοκρατική ζούγκλα στην οποία έχει μετατραπεί η κοινωνία μας. Από την άλλη, είναι απαράδεκτο η μοίρα των ανθρώπων να καθορίζεται σε τέτοιο βαθμό από μια γιγαντιαία αριθμομηχανή, ο απάνθρωπος χαρακτήρας της οποίας είναι ασύμβατος με το δικαίωμα σε μια ελεύθερη και όμορφη ζωή. 

 

Προσθέστε σ’ όλ’ αυτά και τη διαδικασία υποβάθμισης του κράτους λόγω των τραπεζικών πιέσεων που με τη σειρά τους γεννιούνται από την απειλή μιας παγκόσμιας νομισματικής κατάρρευσης. Τα κράτη πλέον χάνουν το καταχρηστικό προνόμιο να διαχειρίζονται τα δημόσια αγαθά. Μέχρι πρόσφατα φορολογούσαν καταναγκαστικά τους πολίτες όμως ως μερικό αντάλλαγμα εξασφάλιζαν τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών – εκπαίδευση, ιατρική περίθαλψη, ταχυδρομεία, μεταφορές, επιδόματα ανεργίας, συντάξεις…

Σήμερα όμως τι συμβαίνει; Τα κράτη έχουν μετατραπεί σε υπηρέτες των τραπεζών και των πολυεθνικών επιχειρήσεων οι οποίες βρίσκονται αντιμέτωπες με την καταστροφή του τρελού χρήματος, ένα στρόβιλο δισεκατομμυρίων που επενδύονται στις ατέρμονες χρηματιστηριακές κερδοσκοπίες αντί να χρησιμοποιούνται στην παραγωγή και σε κοινωνικά χρήσιμους τομείς. Δισεκατομμύρια που διαμορφώνουν μια φούσκα έτοιμη να σκάσει και να προκαλέσει ένα τρομερό χρηματιστηριακό κραχ.

Είμαστε η λεία των άπληστων διευθυντών της χρεοκοπίας, που αδημονούν να αρπάξουν τα βραχυπρόθεσμα κέρδη τους υπερεκμεταλλευόμενοι τους πολίτες - τους ίδιους πολίτες που μια επιβαλλόμενη λιτότητα τους καλεί να θυσιαστούν εθελοντικά στο απύθμενο βάραθρο του ελλείμματος που σκάβουν οι τραπεζικές καταχρήσεις.

Το κράτος όχι μόνο δεν είναι πια σε θέση να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του που προέκυπταν από το παραδοσιακό κοινωνικό συμβόλαιο, αλλά επιπλέον περικόπτει τους προϋπολογισμούς των δημόσιων υπηρεσιών και ενταφιάζει όλα όσα υποσχόταν να παρέχει για να εξασφαλίζει, αν όχι την πραγματική ζωή, τουλάχιστον την επιβίωση. Κι όλα αυτά στο όνομα της γιγαντιαίας απάτης που ονομάζεται δημόσιο χρέος.

Το κράτος αναδιπλώνεται στη μόνη λειτουργία που θυμίζει ακόμη την ύπαρξή του: την αστυνομική καταστολή. Η μόνη σωτηρία για το κράτος, είναι η εξάπλωση του φόβου και της απελπισίας. Το πετυχαίνει αυτό αρκετά αποτελεσματικά, προβάλλοντας μια δυστοπική εκδοχή του μέλλοντος. Διαδίδει φήμες ότι το αύριο θα είναι χειρότερο από το σήμερα. Έτσι το κράτος παρουσιάζει ως φρόνιμη στάση την εμπορευματοποίηση των πάντων, την έσχατη κατανάλωση πριν την πτώχευση, την καταστροφή την ίδιας του της ύπαρξης και ολόκληρου του πλανήτη αρκεί να διαιωνιστεί η γενικευμένη αισχροκέρδεια.

Ο αγώνας υπέρ των χωρίς χαρτιά θα πρέπει να λάβει υπόψη του το παραπάνω πλαίσιο – και από πολλές απόψεις.

Α) Το κράτος, για να αποκρύψει τη γιγαντιαία υπεξαίρεση των δημόσιων αγαθών, καταφεύγει σε αντιπερισπασμούς. Ποντάρει στο φόβο και την απελπισία και τα υποδαυλίζει έτσι ώστε να ενδυθεί τη στολή του χωροφύλακα. Και, όπως πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις, καταφεύγει στη γνώριμη τακτική του αποδιοπομπαίου τράγου. Υποδεικνύει στους πολίτες (που φοβούνται την άνοδο της ανεργίας, την πτώση της αγοραστικής δύναμης, την προσωρινότητα στις εργασιακές σχέσεις) «επικίνδυνες» ομάδες ενάντια στις οποίες εκτρέφεται μια επιθετικότητα που, χωρίς αυτά τα τεχνάσματα, θα μπορούσε να στραφεί ενάντια στους διεφθαρμένους κερδοσκόπους που μας κυβερνούν.

Όλα είναι χρήσιμα αρκεί να διατηρείται το προπέτασμα καπνού που καλύπτει τα πραγματικά προβλήματα. Στο Βέλγιο για παράδειγμα, όπου Βαλλώνοι και Φλαμανδοί είναι εξίσου θύματα των κρατικών καταχρήσεων στο χείλος του χρηματοπιστωτικού γκρεμού, γεννιέται ένας μαφιόζικος εθνικισμός που προσπαθεί να στρέψει τους μεν ενάντια στους δε. Μια δόλια ξενοφοβία παρουσιάζει τους Άραβες ως ισλαμιστές τρομοκράτες, παρουσιάζει ως αντισημιτισμό τη δίκαια αντίθεση στην αντι-παλαιστινιακή πολιτική της ισραηλινής κυβέρνησης, κάνει ό,τι μπορεί ώστε να φέρει αντιμέτωπους τους ανέργους και τους χωρίς χαρτιά, δε διστάζει να μιμηθεί τους ναζί στους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζει τους τσιγγάνους.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το διεφθαρμένο κράτος κάνει τα πάντα για να αποτρέψει τη δημιουργία μιας γνήσιας αλληλεγγύης όλων των αποκλεισμένων, αυτών που σήμερα χτυπιούνται από την προσωρινότητα και εκείνων που ακόμα απολαμβάνουν μια κάποια ασφάλεια, αλλά που αύριο θα τη χάσουν εάν δε συνειδητοποιήσουν τη μοίρα που τους περιμένει.

Είναι επομένως αυτή η αλληλεγγύη που πρέπει να αποκαταστήσουμε, υπερασπιζόμενοι από κοινού τους χωρίς χαρτιά και τους άνεργους αλλά επίσης και τους μισθωτούς στην πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση. Μια ενότητα που παράλληλα θα προετοιμάζει την αυτοδιαχείριση και την κατάργηση του χρήματος, μέσα από συλλογικές κινητοποιήσεις που θα αρνούνται την υποβάθμιση των δημόσιων μεταφορών, της εκπαίδευσης, της περίθαλψης, των ταχυδρομείων, της πρωτογενούς παραγωγής, της γεωργίας… Να υπερασπιστούμε την ποίηση της ζωής ενάντια στους νόμους του κέρδους που την αποτελειώνουν.

Β) Η απάντηση στην κατασταλτική πολιτική των διεφθαρμένων κυβερνήσεων, δε σημαίνει την υιοθέτηση της βίας που αυτές χρησιμοποιούν αλλά το ξεπέρασμα των εξευτελιστικών προσταγών, την εξάπλωση της πολιτικής ανυπακοής.

Πώς; Επεμβαίνοντας ώστε να αποκαταστήσουμε την ποιότητα της ύπαρξής μας που το κράτος διαβρώνει κάτω από την πίεση των τραπεζικών μαφιών. Είμαστε όλοι αποκλεισμένοι, θυσιασμένοι στα οικτρά συμφέροντα ενός παράλογου συστήματος. Για να βγούμε από το χάος, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να στηριχτούμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Στην πλειονότητα των γυναικών και των ανδρών υπάρχει ποιητικός πλούτος και δημιουργικότητα που επαρκούν ώστε να εγκαθιδρυθούν ανθρώπινες συνθήκες σε όλους τους τομείς. Οι περισσότεροι, καθηλωμένοι από τη ρουτίνα, αγνοούν αυτήν τους τη δύναμη. Είναι όμως η κύρια, αν όχι η μόνη ελπιδα αυτών που η πολιτική των διεφθαρμένων δημοκρατιών τους περιθωριοποιεί και τους καταδικάζει στο ρόλο των αποδιοπομπαίων τράγων.

Αντί της υποτίμησης των ανθρώπων, η ανάπτυξη της ανθρωπιάς και της δημιουργικότητάς τους. Μια δυσβάσταχτη ντροπή: oι τσιγγάνοι γίνονται πηγή φόβου και αντικείμενο διωγμών, αντί να υποστηρίζουμε τη χειροτεχνία και τις μουσικές τους παραδόσεις, ώστε κάθε πέρασμά τους να είναι μια καλοδεχούμενη γιορτή. Αντί της υποκριτικής απόπειρας ένταξης των ανέργων σε μια αγορά εργασίας που ολοένα και επιδεινώνεται με τον πολλαπλασιασμό των επιχειρήσεων που κλείνουν, γιατί να μην ενθαρρύνουμε άλλες δομές όπου θα μπορούσε να αναπτυχθεί η ευρηματικότητα του καθενός; Ο αγώνας για την αλληλεγγύη στους χωρίς χαρτιά βυθίζεται υπερβολικά συχνά σε μια απελπισμένη, και αυτοκαταστροφική μάλιστα, άμυνα. Η επίθεση όμως είναι η καλύτερη άμυνα.

Δε μιλώ για επιθετική αντίδραση, όπως οι αστυνομικές επεμβάσεις που διατάζει εξ αποστάσεως η κρατική γραφειοκρατία, η οποία εκθειάζει κυνικά την αυστηρότητα επί αυτών που η ίδια καταστρέφει. Αλλά για μια επίθεση που να δημιουργεί παντού εδάφη απελευθερωμένα από την επιρροή του εμπορεύματος και του κέρδους, όπου το δικαίωμα στη ζωή, τη χαρά, τη δημιουργία, την ομορφιά και την απόλαυση θα ακυρώνει τις προσταγές του εμπορίου, του πλιάτσικου, της βαρβαρότητας.

Πρέπει να καλύψουμε τα κενά που αφήνει το κράτος, το οποίο απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τα συμφέροντα των πολιτών. Εναπόκειται σε εμάς να προετοιμαστούμε γι’ αυτό, ξεκινώντας σήμερα κιόλας αν δεν ανεχόμαστε πλέον τους φόρους που προορίζονται να να γεμίσουν τις τρύπες των τραπεζικών καταχρήσεων και της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας. Το κύριο καθήκον μας είναι να αποκαταστήσουμε την ποίηση μέσα σε μια κοινωνία όπου η μανία του κέρδους και της εξουσίας μάς έχει διαποτίσει όλους. Σ’ έναν κόσμο τυφλά επιθετικό, να σχεδιάσουμε, να επανεφεύρουμε, να δώσουμε προτεραιότητα στις ανθρώπινες αξίες, της γενναιοδωρίας, της αλληλεγγύης, της χαριστικότητας, της δημιουργικότητας, της απόλαυσης, της κυρίαρχης ζωής.

Να ξαναγίνουμε άνθρωποι σημαίνει να αρνηθούμε τη σκλαβιά της εργασίας και της εξουσίας, να διατρανώσουμε το δικαίωμα στην ευτυχία δημιουργώντας προϋποθέσεις για την ευτυχία όλων.

Raoul Vaneigem, Σεπτέμβριος 2010.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης και ανοιχτή συνέλευση 24/9 6μμ Μετρό Αιγάλεω

απ'το ΣΙΝΙΑΛΟ στο Αιγάλεω

"Ληστεία αλα ελληνικά"

Δευτέρα 20/09, ώρα 20.00

"Ληστεία αλα ελληνικά"
(Η κοινωνική ληστεία στον ελλαδικό χώρο 1830-1940)

Ντοκυμαντέρ του Κώστα Κυριακόπουλου για τις κοινωνικές πτυχές της παράδοσης της ληστείας και της ανταρσίας στην ελληνική ύπαιθρο κατά τον 19ο και 20ο αιώνα.


"H παράδοση ανταρσίας απέναντι στην κυριαρχία του κράτους, όποια μορφή και αν πήρε, οποιαδήποτε κυρίαρχα ιδαολογικά γνωρίσματα και αν είχε, έχει ιδιαίτερη σημασία να εξετάζεται, ακριβώς γιατί εκεί αναδεικνύεται με ξεκάθαρο τρόπο η κάθετη διαφοροποίηση μεταξύ μίας κοινωνίας και του κράτους.Η διαφοροποίηση αυτή σήμερα είναι ολοένα και πιο δυσανάγνωστη, αφού η έννοια του κοινωνικού ιστού περνάει ίσως την πιο βαθιά της κρίση από τις απαρχές των ανθρώπινων κοινωνιών."

  Προέρχεται από την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη το Νοέμβρη του 2006 με αφορμή την επανέκδοση της μπροσούρας "η κοινωνική ληστεία στον ελλαδικό χώρο 1830-1940" και στην οποία προβλήθηκε το ντοκυμαντέρ και η μικρού μήκους ταινία του Βασίλη Κοσμόπουλου "ο φωτογράφος των Τρικάλων".

Δευτέρα 27/09, ωρα 20.00

Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες

"Ο Jan και ο Peter είναι εικοσάρηδες στην σημερινή Γερμανία, συνειδητοποιημένοι, πολιτικοποιημένοι και επαναστάτες. Πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να καταφέρουν να αλλάξουν κάτι. Μπαίνουν σε άδεια σπίτια πλουσίων και αλλάζουν τη θέση σε έπιπλα και αντικείμενα με σκοπό να αναταράξουν τη ζωή των ιδιοκτητών και αφήνουν πίσω τους μηνύματα όπως «Οι Μέρες Της Αφθονίας Είναι Μετρημένες» και «Κολυμπάς Στο Χρήμα»...."

Η ελληνική PUNK & DIY σκηνή

Κυριακή 19 Σεπτέμβρη, προβολή για την PUNK & DIY μουσική σκηνή 
& κουβέντα με μουσικούς από αυτοοργανωμένες μπάντες που συμμετείχαν στη δημιουργία του βίντεο...

Πάρτυ!

Την Παρασκευή 17/9 για να ξαναβρεθούμε, να μιλήσουμε, να βάλουμε μουσική & να περάσουμε καλά
Εν όψει ενός "περίεργου" χειμώνα...

Παρασκευή 10/9 , προβολή ταινίας

"Ήρωες δεν υπάρχουν..."

23 Ιούλη 2010: 14 χρόνια από την κρατική δολοφονία του Χριστόφορου Μαρίνου

Το βράδυ της 23 Ιούλη 1996 έπεσε νεκρός στην καμπίνα 53 του πλοίου «Πήγασος» ο αναρχικός αγωνιστής Χριστόφορος Μαρίνος. 14 χρόνια μετά, 


"να θυμηθούμε την πανάρχαια ανελέητη κρατική βία που επεφύλαξε τη φυσική εξόντωση σε έναν αποφασισμένο αρνητή της και να τιμήσουμε τον άνθρωπο που θα μας υπενθυμίζει ανεξίτηλα με τη λάμψη της ατομικής εξέγερσης, ότι το όνειρο κι ο πόθος για την ανατροπή αυτού του αποκρουστικού κόσμου συνεχίζει να νοηματοδοτεί και να σαγηνεύει μέχρις εσχάτων την ανθρώπινη ύπαρξη σε πείσμα των κυνικών και αλαζονικών διαχειριστών του, αλλά και των πρόθυμων υπηκόων τους.


Σήμερα, στην εποχή της αιματοβαμμένης νεοταξικής στρατηγικής της αστάθειας, του γενικευμένου παγκόσμιου πολέμου με πρόσχημα την «τρομοκρατία», της πραγματικής τρομοκρατίας του πολυεθνικού κεφαλαίου που επιβάλλει την ανεργία, την ανασφάλεια, την ακρίβεια και την αστυνομική διαχείριση των ταξικών αντιστάσεων, όπου αυτό που προβάλλει ως αντίσταση περιορίζεται συχνά στα όρια μιας παρωχημένης κρατικοδίαιτης αριστερής αντιπολίτευσης, μια δεκαετία αγώνων με τους οποίους συνδέθηκε ο Χριστόφορος Μαρίνος εξακολουθεί να συνεισφέρει παραδειγματικά, στην επιμονή όσων δεν εφησυχάζουν και εξακολουθούν να αναζητούν δρόμους και τρόπους για να διεκπεραιώσουν σωστά τη συγκρουσιακή τους σχέση με τους βιαστές της ανθρώπινης ελευθερίας. 


Στο μεταξύ, ας μη μοιρολογεί κανένας το νεκρό αγωνιστή για το τέλος του. Ακριβώς επειδή, όπως γράφτηκε κάποια στιγμή, έζησε τη ζωή του μέχρι το τέλος με τον τρόπο που διατεινόταν ότι έπρεπε να ζει κανείς. Την υπόλοιπη του την πήραν δεν τους τη χάρισε. Σε αυτό το έργο ήταν πρωταγωνιστής."

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΜΑΡΙΝΟ

(από κείμενο παρέμβασης έξω απ'το πλοίο "Πήγασος", 23 Ιούλη 2006)

Νέα ενημέρωση για την κατάσταση στις φυλακές της χώρας

αντιγράφουμε από το INDYMEDIA και το KELI.GR

"Καζάνι που βράζει οι φυλακές"

* 8η μέρα αποχής συσσιτίου για τους κρατούμενους οροθετικούς
* Από χθες ξεκίνησαν αποχή και οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις
* Απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχή συσσιτίου, ξεκινούν 200 κρατούμενοι από τις φυλακές Τρικάλων
* Συνεχίζονται οι βασανισμοί στον Σίμο Σεϊσίδη. Καθυστερεί η Αντιτρομοκρατική την τοποθέτηση πρόσθετου μέλους

Για την αποθήκη ψυχών, το κατ' ευφημισμό «Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού - Άγιος Παύλος» μίλησαν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, πρώην κρατούμενοι - ασθενείς καθώς και δικηγόροι και γιατροί.
Τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης στην πτέρυγα των οροθετικών -που βρίσκονται για 8η μέρα σε αποχή συσσιτίου- περιέγραψε ο πρώην κρατούμενος και οροθετικός, Άκης. «Οι οροθετικοί κρατούμαστε στο 2ο όροφο σε μία ειδική πτέρυγα με 5 κελιά δίκλινα, στα οποία συχνά στοιβάζονται μέχρι και 6 κρατούμενοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι οι ελλείψεις φαρμάκων. Συνήθως τα φάρμακα αρκούν για 15 μέρες το μήνα. Τις υπόλοιπες μέρες είμαστε χωρίς θεραπεία με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός μας. Από το 2004 δημιουργήθηκε ειδικό προαύλιο για τους οροθετικούς, το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε ελλείψει προσωπικού. Έτσι προαυλιζόμαστε για μία ώρα το πρωί και άλλη μία το απόγευμα. Η καλύτερη λύση που θα μπορούσε να δοθεί είναι να μεταφερόμασταν στον Ελεώνα, όπου οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες και θα βοηθήσουν και την κατάσταση της υγείας μας».

Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης, μέλος της Πρωτοβουλίας, που κρατήθηκε επίσης στο Νοσοκομείο του Κορυδαλλού, ανέλυσε τις ελλείψεις του νοσοκομείου, αφού πρώτα ενημέρωσε ότι από χθες ξεκίνησαν αποχή συσσιτίου και οι κρατούμενοι ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. «Το νοσοκομείο αποτελείται από 10 θαλάμους 6μ. επί 6μ., όπου κρατούνται 12-14 ασθενείς. Κάθε θάλαμος έχει δύο κομοδίνα, ενώ δεν υπάρχουν καρέκλες, ούτε σεντόνια, σαπούνια, χαρτί υγείας. Δεν γίνεται καμία διάκριση ασθενών -πέρα των οροθετικών-, έτσι στον ίδιο θάλαμο κρατούνται φυματικοί, νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς, ακρωτηριασμένοι. Σε κάθε θάλαμο αντιστοιχεί ένα καρότσι ώστε να μπορούν να πάνε τουαλέτα οι ακρωτηριασμένοι, ενώ σε κάθε ακτίνα αντιστοιχούν δύο τουαλέτες και ένα μπάνιο. Οι νοσηλευτές και οι γιατροί δεν εξετάζουν τους κρατούμενους στα κρεβάτια τους, αλλά τους υποχρεώνουν να πάνε εκείνοι στο ιατρείο. Φανταστείτε πώς θα φτάσει μέχρι το ιατρείο κάποιος χωρίς πόδια και χωρίς καρότσι; Ή πώς θα φτάσει κάποιος κατάκοιτος χωρίς φορείο να τον μεταφέρει;».
Μία από τις μεγαλύτερες «αδικίες» που υπόκεινται οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις είναι ότι υποχρεώνονται να εκτίουν την ποινή τους αθροιστικά αφού δεν δύνανται να εργαστούν, άρα δεν ευεργετούνται από τα μεροκάματα, ώστε να αποφυλακιστούν πιο γρήγορα. Αποτέλεσμα αυτού είναι πολλοί να πεθαίνουν μέσα στη φυλακή. «Πρόκειται για ευθανασία» παρατήρησε ο γιατρός, διευθυντής στο ενδοκρινολογικό τμήμα του Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας, Γιάννης Προκόβας, ο οποίος πρόσθεσε: «Αισθάνομαι ντροπή και ανατριχίλα που συμπολίτες μας ασθενείς, που βρίσκονται μάλιστα υπό την προστασία του κράτους, διαβιούν σε συνθήκες που θυμίζουν καταστάσεις Σπιναλόγκας του 19ου αιώνα ή, ακόμα χειρότερα, στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, σε υποδομές και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό αποτελούν καταπάτηση των υποχρεώσεων, κατακτήσεων, δικαιωμάτων που έχουν υπογράψει τα ευρωπαϊκά κράτη. Μένω πάντα έκπληκτος από την περιγραφή των όρων διαβίωσης συμπολιτών μας που νοσηλεύονται σε ειδικές συνθήκες. Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι η υπερσυνταγογράφηση, το «χαπάκωμα», που αποτελεί το χαλί κάτω από το οποίο κρύβονται οι ουσιαστικές ανάγκες των ασθενών και επιβάλλεται η καταστολή στη λογική της γενίκευσης της σιωπής».
«Το μεγαλύτερο βασανιστήριο για τους κρατούμενους στο Νοσοκομείο είναι το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή από τα πυρωμένα μπετά του Ιουλίου και του Αυγούστου. Στο Νοσοκομείο και το Ψυχιατρείο δεν υπάρχει ούτε ένας ανεμιστήρας. Το καλοκαίρι οι κρατούμενοι ασθενείς, οι οποίοι λόγω των χαπιών αισθάνονται ακόμα χειρότερα τη ζέστη, κάθονται ανάσκελα και προσπαθούν να φανταστούν τη δροσιά. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες αυτοκτονίες σημειώνονται αυτούς τους μήνες», πρόσθεσε ο δικηγόρος, πρώην κρατούμενος Χρήστος Νικολιτσόπουλος.

Συγκεκριμένα στις συνθήκες κράτησης του Σίμου Σεϊσίδη αναφέρθηκε ο δικηγόρος του, Κώστας Παπαδάκης: «Στη περίπτωση του Σίμου Σεϊσίδη έχει επιβληθεί τυπικά μία στοιχειώδης αντιμετώπιση της αναπηρίας του. Αλληλέγγυοι στο Σ. Σεϊσίδη συγκέντρωσαν χρήματα ώστε να τοποθετηθεί πρόσθετο μέλος στο ακρωτηριασμένο πόδι του. Ωστόσο, προκύπτουν συνέχεια εμπόδια στα ραντεβού του, τα οποία πρέπει να πραγματοποιούνται στα γραφεία της εταιρείας, επειδή η Αντιτρομοκρατική δεν μπορεί να στείλει φρουρούς». Πάντως είναι γενικό το πρόβλημα των αναπήρων κρατουμένων, οι οποίοι δεν χαίρουν κανενός ευεργετήματος, ούτε του ευεργετικού υπολογισμού μεροκάματων αλλά ούτε και κάποιου νόμου που θα προβλέπει αποφυλάκιση όσων πληρούν κάποιο ποσοστό αναπηρίας. «Ο νόμος 110Α του Ποινικού Κώδικα που τροποποιήθηκε το 2008, ύστερα από την απεργία πείνας των κρατουμένων, προβλέπει να επιτρέπεται η αποφυλάκιση των τετραπληγικών, για παράδειγμα, αλλά όχι των αναπήρων. Όλοι καταλαβαίνουμε γιατί. Εάν υπήρχε μία τέτοια πρόβλεψη τότε θα αποφυλακιζόταν ο Σάββας Ξηρός».

«Από τις 15 Ιουλίου ξεκίνησε απεργία πείνας ο Νίκος Μαζιώτης», ενημέρωσαν αλληλέγγυοι στους προφυλακισμένους για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, «με αίτημα να του επιτραπεί να επισκεφτεί τη σύντροφό του και το νεογέννητο παιδί του στις 25 Ιουλίου, καθώς και να επισκέπτεται ο ίδιος την οικογένειά του στη φυλακή και όχι το αντίθετο -όπως προβλέπεται από το νόμο- καθώς θα είναι δύσκολη η μετακίνησή τους. Συμπαραστεκόμενοι στα αιτήματα της Π. Ρούπα και του Ν. Μαζιώτη, 60 κρατούμενοι απέχουν από το συσσίτιο από χθες».

Από σήμερα απεργία πείνας στις φυλακές Τρικάλων

Σήμερα, Τρίτη 20 Ιουλίου, πάνω από 200 κρατούμενοι των φυλακών Τρικάλων αρχίζουν απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχής συσσιτίου. Μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ενημέρωσαν ότι «κατεβαίνουν σε απεργία πείνας με τρία καίρια για τη συγκεκριμένη φυλακή αιτήματα: Να εγκρίνονται οι αιτήσεις για άδεια, οι οποίες σε ποσοστό 97% απορρίπτονται. Να εγκρίνονται οι υφ' όρων απολύσεις και να απομακρυνθεί ο κοινωνικός λειτουργός από τη φυλακή, ο οποίος, ενώ ο θεσμικός του ρόλος είναι να υπερασπίζεται τους κρατούμενους, έχει «περάσει στο αντίπαλο στρατόπεδο», αυτό της καταστολής.

www.keli.gr/2010/07/blog-post_20.html

Επίσης απεργία πείνας ξεκίνησαν 170 κρατούμενοι μετανάστες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στη Σάμο μετά την είδηση ότι 60 άτομα μεταφέρθηκαν στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας αντιδρώντας στην απέλασή τους από τη χώρα.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

Αποχή συσσιτίου στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού

 ενημερωση από το INDYMEDIA Αθήνας

Τη Δευτέρα 19 Ιουλίου οι κρατούμενοι που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο φυλακών Κορυδαλλού ξεκινάνε αποχή συσσιτίου με αίτημα την αντιμετώπιση και λύση του προβλήματος της παρατεταμένης κράτησης ανθρώπων με χρόνιες και ανίατες ασθένειες, οι οποίοι εκ των πραγμάτων λόγω της κατάστασης της υγείας τους δεν μπορούν να μειώσουν την ποινή τους ως εργαζόμενοι.

Η κατάσταση στην ''ανθρώπινη χωματερή'' όπως λένε οι ίδιοι οι κρατούμενοι του συγκεκριμένου ιδρύματος είναι απλά τραγική όπως μας έχει μεταφερθεί και από τον σύντροφο Σίμο Σεϊσίδη που κρατείται εκεί. Σε ένα άθλιο, βρώμικο και γεμάτο ελλείψεις περιβάλλον είναι πεταμένοι άνθρωποι με αναπηρίες, εγκεφαλικά, θανατηφόρες ασθένειες.
Ο ειδικός γραμματέας σωφρονιστικής πολιτικής πριν κάποιο διάστημα τους είχε επισκεφτεί και διαβεβαιώσει ότι το θέμα θα λύνονταν νομοθετικά με νομοσχέδιο Φλεβάρη-Μάρτη. Φυσικά τους είπε ψέμματα.

Οι ίδιοι οι κρατούμενοι σε κείμενό τους προς τον υπουργό και τα ΜΜΕ αναφέρουν:  

''Αδύναμοι να αντιδράσουμε διαφορετικά,προσφέρουμε την έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη υγεία μας και ότι απέμεινε από τη ζωή μας θυσία στην δική σας απάνθρωπη αδιαφορία,όχι επειδή ελπίζουμε να αλλάξετε εσείς,αλλά επειδή αρνούμαστε να μας λογαριάζουν κτήνοι και αναλώσιμα απόβλητα ενός συστήματος και μιας κοινωνίας χωρίς ανθρωπιά,ηθική και τιμή.Από τη Δευτέρα 19 Ιουλίου αρχίζουμε όσοι το μπορούμε αποχή από το συσσίτιο και κάθε φαρμακευτική αγωγή και θεραπεία,ως έσχατο δείγμα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού...''

Στη συγκεκριμένη κινητοποίηση θα συμμετέχει και ο σύντροφος Σίμος Σεϊσίδης.

Επίσης από την Πέμπτη 15 Ιούλη ο Νίκος Μαζιώτης έχει ξεκινήσει απεργία πείνας με αίτημα να μπορεί να βλέπει τη σύντροφο και συναγωνίστριά του Πόλα Ρούπα, η οποία σε λίγες ημέρες θα φέρει στον κόσμο το γιο τους.

ΕΔΩ η επιστολή του Ν.Μαζιώτη στην Ελευθεροτυπία και ΕΔΩ της Πόλας Ρούπα στο Ποντίκι

Προβολή βίντεο με αφορμή την έκδοση "Οι Άνθρωποι που κύκλωσαν το Α"

Την Παρασκευή 16/7 θα προβληθεί στο στέκι βίντεο με πρωτογενές υλικό από την έρευνα για το βιβλίο "Οι Άνθρωποι που Κύκλωσαν το Άλφα. Η ιστορία του Ισπανικού ελευθεριακού κινήματος κατά τη διάρκεια της δικτατορίας 1939-1977."

"Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα μιας τετράχρονης έρευνας πάνω στην ιστορία του ισπανικού ελευθεριακού/αναρχικού κινήματος κατά τη διάρκεια της φρανκικής δικτατορίας. Εκτός από την υπάρχουσα ισπανική και διεθνή βιβλιογραφία, περιέχει στοιχεία τόσο από συνεντεύξεις ανθρώπων, που έζησαν ως πρωταγωνιστές την εξεταζόμενη περίοδο, όσο και από τα προσωπικά αρχεία γνωστών ισπανών αγωνιστών, τα οποία φυλάσσονται στο International Institute of Social History του Άμστερνταμ."

Πρόκειται για μια σημαντική έρευνα απ'τη σκοπιά ανθρώπων του αγώνα και όχι για μια "ουδέτερη" έκδοση που διεκδικεί δάφνες αντικειμενικότητας.


"Το βιβλίο κυκλοφορεί χωρίς αντίτιμο και διατίθεται από καταλήψεις, στέκια και ανοιχτούς πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους. Όπως αναφέρεται και στην έκδοση, η έλλειψη αντιτίμου δεν προκύπτει από μια αγάπη για το τσάμπα.
Προκύπτει από μια άρνηση των συντελεστών του βιβλίου να τιμολογήσουν την προσπάθειά τους και -κυρίως- την ανεκτίμητη ιστορία των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του.
Το κόστος εκτύπωσης του βιβλίου καλύφθηκε από συνεισφορές συντρόφων και συντροφισσών, αναλήφθηκε ως προσωπική υποχρέωση και δεν θα τους επιστραφούν τα χρήματα. Παρ’ όλα αυτά, επιθυμείται η ελεύθερη οικονομική συνεισφορά των ανθρώπων που θα το προμηθευτούν. Το σύνολο των εσόδων από τη διανομή του βιβλίου θα διατεθεί για την κάλυψη αναγκών κρατούμενων συντρόφων."

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο και την έκδοση στο  alfa.espiv.net